Ramazan Kombıçak


Babam

Çınar Kırşehir Gazetesi Köşe Yazarı


Kimi ağıt yakar ,
Kimi mezar yıkar.
Günü gelir ünün köyü aşar. 
Seni bulamayan yolunu şaşar. 
Arkandan ağıtlar yanar babam.
Sen gideli biz deliye döndük. 
Varlığında kiymet mi bildik. 
Sanki geceleri yarıya böldük. 
Sensiz kıymetin bildik.
Arkandan ağıtlar yaktık babam.
Sen gideli yıllar oldu .
Torunlar büyüdü baba oldu.
Şimdi ben babasız kaldım babam.
Varlığında hiç takmadık. 
Vaatlerin oldu aldırmadık. 
Şimdi onlar karşımıza geldi babam.
Mezar taşına birde şiir yazdım. 
Adını taşlara kazdım. 
Mezarını iki katli yaptırdım. 
Haberin oldu mu babam.
Bu gün Yanına geldik. 
Elimize bir demet çiçek aldık.
Mezarda olduğunu yeni bildik.
Yerin bulunmuyor babam.
Kimimiz huzur evine kimimiz yuvaya saldık.
Bazı bayramlarda gönlünü aldık.
Şimdi kıymetin bildik. 
Babasız kaldık babam.
İnternete boy boy resmin attık. 
Elimizide boynuna çattık. 
Çoğu günler sensiz yattık. 
Ömrün gurbette geçti babam. 
Ne şiir yazın ne methiye dizin. 
Gençler babanızın kıymetini bilin. 
Hayatta ise cenneti alın. 
Bulunmaz nimettir baba.
Kimi sekiz köşeli yapar kimi terlik takar. 
Kimi baston aldırır. 
Kimi derine daldırır. 
Herkes bir şeyler söyler babam.
Ah keşke sen olsaydın der.
Nice babalar geldi geçti. 
Hangi evlat kapısın açtı. 
Baba öldü bir tas su içti. 
Geride kıymetlerin babam.
Baba kıymeti bilene sözüm yoktur. 
Bilmeyene ne sitem ne özüm. 
Sen garipsin.

Babalardan garip yoktur babam.
Yaşın sınırı yoktur.

Ne söylersen haktır.

Babaya yükle yükleye bildiğin kadar. 
Senin yükün çoktur babam.
Sofradan hep aç kalkar.

Yerken yemek gözü evlada bakar.

Çoğu gece at yatar.
Hep suçludur babam.
Ne iş olsa yapar. Yorulmaz daha hâlâ iş bakar.

Çalışmazsa evde onu kim takar.

Evde yalnızdır babam.
Herkes bilir bir baba bilmez.

Bazen kimse yüz vermez.
Oturursa kıymeti olmaz.

Hep yalnızı oynar babam.

Her şey onun için yalan olur.

Biriktirdikleri talan olur.

Ondan gayri bilen olur. 
Bir başına garip olur babam.

Nereye ne harcadı bilemez.

Kimseye hesap veremez.

Versede bilanço silemez. 
Evin yalnızıdır babam.Bu gün ne çok yazıldı, çizildi.

Resimler önlü arkalı dizildi.

Sanki babaya mektup yazıldı.

Bu gün babalar günü sen yoksun babam.

Huzur evine koyup kaçtık.

Eş dost sarmaş dolaştık.

O zaman huzurumuz yoktu.

Bu gün sen yoksun babam.
Sakın incitme atanı.

Onlarda bu dünyanın vatanı.

Vatansız asla olunmaz. Arasanda geçti.

Babanın kıymeti bilinmez.Söylenecek söz çoktur.

Öf deme onlara cennet haktır

Baba direk,ana yürek.

Kıymet bilmeyene ne gerek.Sakın incitme atanı

.Ihtiyarlik geldi beli büküldü.

Ağzındaki dişler birer birer döküldü.

Hep konuşurdu sesi kesildi .

BIR ZAMANLAR çocuk bendim babam.

Yıllarca Kimseye güvenmedin.

Beni atıp yola gidemedin.

Kar,tipi,soğuk demedin.

Hep beni korudun babam.

Bende sen olunca kıymetin bildim.

Ne yaparsın çok geç kaldım.

Şimdi ben yalnızım babam.

Zaten sana yılda bir gün yetiyor.

Babalar gününden sonra bitiyor.

Ömür ne ki gidiyor.

Ah keşke sen olsaydın babam.

Sen gidince mal mülk sevdasına daldık.

Belki bazen küfürde saldık.

Şimdi sıra bize geldi babam.

Dünyanın hevesi bizi bizden aldı.

Nefis dediğin şeytanla beraber oldu.

Atayı huzur evine saldı.

Şimdi sensiz kaldık babam.

Daldık hep cam ekranlara.

Gidemedik bizde akranlara.

Bizde geldik,gider olduk babam.

Rabbim ne verirse hayırlısını versin.

Elinde cennet var. Atanı bilesin.

Cennet seninle olsun babam.